Cité Culture

   

Culturele en artistieke missie

Cité Culture draagt bij aan het verenigingsleven met een cultureel luik voor de huurders en met de wijkfeesten die het organiseert. Zo draagt de Modelwijk ertoe bij, aan de hand van voorstellingen, theater, muziek of caféconcerten en theaterwerkplaatsen, kinderen enthousiast te maken voor kunst, banden te smeden tussen de bewoners, die worden gevraagd en aangemoedigd actief deel te nemen.

Het is een mooi initiatief dat door de gezelligheid op een bescheiden manier zijn steentje bijdraagt in de strijd tegen de sociale uitsluiting.

Geschiedenis

Zoals de naam al aangeeft, koos men voor de optie een stukje ideale stad te creëren, een soort van stad-park in een uitgestrekte groene omgeving, volgens de principes van de internationale congressen over moderne architectuur die zeer in de mode waren in die tijd en die onder meer inhielden dat elkeen een maximum aan licht en lucht moest krijgen.

Dit leidde tot de constructie van 12 gebouwentorens of paalflatgebouwen, op elegante wijze verspreid over een terrein van 17 ha. Die benadering van sociale huisvesting is typerend voor de functionalistische logica die in de jaren 60 domineerde en sluit aan bij het concept van de Cité Radieuse van Le Corbusier: de constructie van gebouwentorens die een beperkte terreinoppervlakte vereisten, omgeven door recreatieruimtes en veel groen.

Men koesterde de ambitie om van de Modelwijk een groot complex te maken dat, naast de 1.029 woningen verdeeld over de 12 torens, ook over een cultureel centrum, een bibliotheek, een postkantoor, verschillende sport- en recreatieterreinen, een winkelcentrum, supermarkt, tankstation en eengezinswoningen zou beschikken. Zo zouden de inwoners immers de indruk krijgen dat ze echt in een modelwijk leefden.

De oorspronkelijke doelstellingen moesten echter grondig herzien worden. Toch werd er een 1ste cultureel centrum ingehuldigd: Le Centenaire. Later werd dit omgedoopt in Cité Culture en sinds 2002 waait er een nieuwe frisse wind door het centrum. Vanaf toen schafte de Lakense Haard dergelijke grote projecten af en besloot ze terug te keren naar een meer traditioneel urbanisme dat de voorrang geeft aan projecten waar de bevolkingsdichtheid binnen eenzelfde gebouw minder hoog is, waardoor de sociale en stedelijke integratie makkelijker zal verlopen.