De Zuid-Amerikaanse forensische antropoloog Roberta Lobos is een expert in bottrauma. Ze identificeert overal ter wereld slachtoffers van gewelddadige verdwijningszaken.
Nadat ze decennialang haar praktijk verder uitbouwde in een vakgebied dat - tot onze verbazing - blijft groeien, besloot ze om een groep artiesten aan te spreken met een eenvoudig maar radicaal verzoek:
"Ik heb data uit botten geanalyseerd vanuit wetenschappelijk perspectief, en dat leverde me honderden wetenschappelijke rapporten op. Ik wil weten wat eruit voort zou komen als we de data op muziek zouden uitlezen. Ik ben zeker dat we meer zouden horen."
Kan muziek een plek vormen waar de doden op onverwachte manieren met ons spreken? Hoe kunnen we ons op hen afstemmen om écht te luisteren naar de botten, de lichamen, de verhalen, de conflicten, het geweld en de ongelijke verdeling van publieke rouw? En wat kunnen we te weten komen over hoe we altijd met anderen verbonden zijn, dood of levend?
