Overslaan en naar de inhoud gaan
attention!
Verstoorde dienstverlening op maandag 23 november

Door nationale vakbondsacties is de dienstverlening aan de verschillende loketten van het Administratief Centrum Brucity en de verbindingsbureaus verstoord op maandag 23 november. Een document nodig of een afspraak maken? Ontdek de online diensten op Externe siteMyBXL. Ook de Externe siteMIVB verwacht grote hinder op haar netwerk van metro, trams en bussen.

François Malfait (1872-1955): een getalenteerde architect in dienst van de Stad

Locatie:
Broodhuis
Grote Markt 29, 1000 Brussel
Periode:
donderdag 17 september 2026 - donderdag 31 december 2026
Openingsuren:

Toegankelijk van dinsdag tot zondag van 10u tot 17u

Categorie:
Tentoonstelling

De Stad Brussel nodigt je uit om het werk van architect François Malfait te ontdekken via een tentoonstelling die de vele facetten van zijn architecturale oeuvre belicht.

De expo werd gelanceerd in het kader van de Heritage Days 2025, gewijd aan de art deco, en vervolgens tentoongesteld in de Beurs en het Archief van de Stad Brussel. Nu sluit ze haar parcours af in het Broodhuis.

De tentoonstelling is voortaan ook vergezeld van een catalogus. Je kan deze aanvragen via e-mail naar: opp.patrimoine@brucity.be 

François Malfait
Portret van François Malfait, circa 1935 © gereproduceerd uit "Le Livre d'Or de l'Exposition Universelle et Internationale” – privécollectie

François Malfait, een bijzonder briljant ontwerper, stond van 1912 tot 1942 aan het hoofd van de dienst Architectuur van de Stad Brussel, een periode die volledig samenviel met de opkomst en bloei van de art-decostijl.

Als ontwerper van gebouwen, projecten voor stedenbouw en monumenten, renovatieprojecten en verantwoordelijke voor diverse restauratiewerkzaamheden speelde François Malfait een belangrijke rol in de architecturale en stedenbouwkundige ontwikkeling van Brussel.

Als zoon en kleinzoon van een beeldhouwer-decorateur begon François Malfait in het familieatelier voordat hij zich op architectuur richtte. Hij volgde onder meer een opleiding bij architect Capronnier en vervolgde zijn studie met studiereizen naar Italië en bezoeken aan de belangrijkste musea van Europa.

Hoewel zijn naam weinig bekend is, zijn veel van zijn realisaties bekende herkenningspunten in het Brusselse stadsbeeld, zoals het Atheneum Robert Catteau, een van zijn meest emblematische werken. Hij is ook verantwoordelijk voor de voormalige School voor
Geneeskunde aan de Waterloolaan, en voor de uitbreiding van het Koninklijk Parktheater, twee projecten die zelfs in het buitenland bewondering hebben geoogst. 

François Malfait houdt zich bovendien bezig met de restauratie van historische gebouwen zoals het Hotel Ravenstein en verschillende huizen op de Grote Markt. Hij is ook verantwoordelijk voor de tijdelijke decoraties bij grote evenementen, zoals de Wereldtentoonstelling van Brussel in 1935, waarvoor hij de 'lichteffecten' verzorgt en het 'Paleis van de Stad Brussel' bouwt.

De carrière van François Malfait als hoofdarchitect van de Stad Brussel, die gekenmerkt wordt door zeer uiteenlopende projecten, getuigt van zijn vermogen om te jongleren met stijlen uit het verleden, zijn opmerkelijke aanpassingsvermogen en zijn talent om zijn werk te laten evolueren naar moderniteit. 

Een groot talent om te ontdekken!

Atheneum Robert Catteau
Zicht op de oude hoofdingang, Minimenstraat, omlijst door twee beeldengroepen met als thema kennis en leren, gemaakt door Jacques Marin © CHE

Ernest Allardstraat 49, 1000 Brussel 
1923-1927 I opgenomen in de wettelijke inventaris op 19 augustus 2024
Thema: Art-decogebouw

Het Atheneum Robert Catteau, een meesterwerk van François Malfait, is een stedenbouwkundig hoogstandje. Het is gebouwd op een terrein tussen de Allardstraat en de Minimenstraat en overbrugt een hoogteverschil van meer dan 16 meter, rekening houdend met de voorschriften voor de hoogte om het uitzicht op een van de mooiste panorama’s van Brussel niet te belemmeren.

Het gebouw werd in 1927 ingehuldigd en voldeed aan "de nieuwste eisen van de moderne pedagogie" met een functioneel karakter en een esthetiek die typerend was voor het interbellum. Het gebouw bestaat uit vijf vleugels die rond twee speelplaatsen zijn
gegroepeerd. Aan de gevels komt de art-decostijl tot uiting in een spel van materialen met verschillende texturen en kleuren - gele en rode baksteen gecombineerd met witsteen en blauwe hardsteen - getemperd door sobere lijnen en eenvoudige geometrische motieven.

Aan de Minimenstraat wordt de oude hoofdingang, geaccentueerd door een voorbouw, bekroond door een fronton met daaronder twee gebeeldhouwde figuren en het opschrift "Ecole Moyenne". Het gebouw aan de Allardstraat heeft een meer bescheiden gevel, maar is volledig uitgevoerd in witsteen.

Binnen omvat het atheneum naast de klaslokalen en de lokalen van het onderwijzend personeel onder meer een conferentiezaal - die kan worden omgebouwd tot bioscoop - en vitrines, ontworpen volgens het principe van een "schoolmuseum", die bedoeld zijn om de kennis van de leerlingen te verdiepen door middel van tentoonstellingen.

Voormalig electriciteitsstation
Voorgevel van het elektriciteitsonderstation aan de Slachthuislaan © ASB TP 56462 012

Slachthuislaan 9, 1000 Brussel
1927-1930 I Beschermd sinds 8 december 2016 
Thema: Art-decogebouw

In Brussel raakte het gebruik van elektriciteit vanaf het einde van de 19de eeuw geleidelijk aan ingeburgerd. De energie werd in een centrale fabriek geproduceerd als gelijkstroom en vervolgens in onderstations omgezet in wisselstroom voor huishoudelijk gebruik. Samen met het onderstation in de Lutherstraat, dat verdwenen is, is het onderstation aan de Slachthuislaan één van de laatste van dit type die in Brussel werden gebouwd. 

Het onderstation staat op de plaats van een versterkt gebouw van de tweede stadsmuur uit de 14de eeuw, dat in het
begin van de 19de eeuw werd vervangen door een sluis in neoklassieke stijl.

François Malfait probeerde eerst het bouwwerk, dat door de aanpassing van het tracé van de Zenne overbodig was geworden, aan te passen. Na verschillende schetsen in volkse stijl presenteerde hij een ontwerp met een modernistisch getinte vormgeving in art deco. Het gebouw behoudt zijn lokale identiteit, met name door het gebruik van blauwe hardsteen en Boomse baksteen. Grote glaspartijen in metalen raamkozijnen verlichten de machinekamer, die oorspronkelijk de hele hoogte van het gebouw in beslag nam. Binnen konden de installaties worden onderhouden via een rolbrug en een loopbrug op halve hoogte.

Aan het einde van de jaren 1930 werd het gebouw buiten gebruik gesteld als gevolg van de vooruitgang op het gebied van
elektriciteitsdistributie. Het werd verhuurd aan de redactie van een sportkrant, die het oorspronkelijke volume in twee niveaus onderverdeelde. In 2022 werd het gerestaureerd en momenteel wordt het gebruikt door het Institut des Arts et Métiers.

Voormalige school voor geneeskunde en instituut voor anatomie
School voor Geneeskunde en Instituut voor Anatomie. Detail van een van de zijgevels © CHE

Waterloolaan 115, 1000 Brussel
1924-1928 I Opgenomen in de wettelijke inventaris op 19 augustus 2024
Thema: Art-decogebouw

Dit monumentale complex, gebouwd door François Malfait met steun van de Rockefeller Foundation, bestaat uit drie gebouwen die met elkaar verbonden zijn door dwarsvleugels. Voor de draagconstructie werd gekozen voor beton omdat dit materiaal het mogelijk maakte om grote ruimtes te creëren waarvan de indeling kon worden aangepast aan de veranderende gebruiksfuncties.

Het architecturale programma sluit aan bij een vooraf door ingenieur Eugène François uitgedachte bouwlogica. Het metselwerk heeft echter niet alleen een esthetische functie, maar ook een structurele rol.

Trouw aan zijn persoonlijke stijl koos de architect voor blauwe hardsteen en gevlamde baksteen voor de gevels, waardoor dit art-decogebouw een traditionele uitstraling kreeg. Zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant zijn talrijke compositorische elementen terug te vinden die sterk lijken op die van het Atheneum Robert Catteau, dat in dezelfde periode werd gebouwd.

In 1993 werd het gebouw met een glazen zolderverdieping verhoogd, die door architect François Schilling boven de uitstekende kroonlijst werd gebouwd. Na de verhuizing van de School voor Geneeskunde nam het ministerie van Justitie het gebouw in gebruik. Momenteel is het gebouw opnieuw beschikbaar voor een nieuwe bestemming.

Aan zijde van de laan wordt de hoofdingang geaccentueerd door een gebeeldhouwd portaal. De twee atlanten die het monumentale afdak ondersteunen en de bollen met slangen die daarboven zijn aangebracht, zijn het werk van de beeldhouwer Jacques Marin (1877-1950), met wie Malfait verschillende keren heeft samengewerkt.

Voormalige garage voor lijkwagens
Ingang naar de kantoren: metalen buisvormige balustrade, sokkel in keramiek en metalen schrijnwerk typisch voor het modernisme - 2016, Wim Kenis©  urban.brussels

Kerkhof van Brussellaan 114-116, 1140 Evere
1934-1935 I Opgenomen in de wettelijke inventaris op 19 augustus 2024
Thema: Art-decogebouw

In 1934-1935 bouwde de Stad Brussel een garage voor lijkwagens in de buurt van de begraafplaats van Brussel, op het grondgebied van de gemeente Evere.

Het doel was om de uitrusting te moderniseren en efficiënter te maken door de paardenkoetsen te vervangen door auto's. Het project werd toevertrouwd aan François Malfait.

Het gebruik van traditionele materialen - baksteen en blauwe hardsteen - die de architect vaak gebruikte in zijn art-decoprojecten, werd nu getemperd door een duidelijk modernistische stijl, waarbij ornamenten plaatsmaakten voor een zeer sobere compositie met strakke geometrische lijnen.

Met uitzondering van de poort wordt de voorgevel gekenmerkt door horizontale lijnen die tot uiting komen in een reeks subtiel op elkaar afgestemde architecturale elementen: een markante sokkel, doorlopende vensterbanken en lintelen, een uitstekende kroonlijst en een uitkragende luifel. Deze horizontaliteit wordt in mindere mate teruggevonden in de indeling van de ramen, het sierijzerwerk en het opschrift "Ville de Bruxelles - Service des inhumations" (Stad Brussel – Dienst Begrafenissen).

De zorgvuldigheid waarmee de architect de afwerking heeft uitgevoerd, is zowel binnen als buiten duidelijk zichtbaar.

Links van de poort bevonden zich op de begane grond de kantoren en op de eerste verdieping de conciërgewoning. Rechts, op één gelijkvloerse verdieping, was de opslagplaats voor doeken.

De garage zelf bevindt zich in het binnengebied van het bouwblok. Ze bestaat uit een grote ruimte met een gewelfd dak met gewelfde balken van gewapend beton, aangevuld met een kleine aanbouw waarin de reparatiewerkplaats was gevestigd.

Het gebouw is nu in privébezit en er zijn plannen om het te verbouwen tot woningen.

Paleis van de Stad Brussel op de Wereldtentoonstelling 1935
Postkaart uit die tijd met het Stadspaleis © privécollectie

Heizelvlakte
1935 I Tijdelijk paviljoen - Afgebroken
Theme: Art Deco construction

In 1935 ontwierp François Malfait voor de wereldtentoonstelling in Brussel een paviljoen om alle activiteiten van het stadsbestuur
te presenteren.

Het Paleis van de Stad Brussel had een oppervlakte van bijna 5000 m2 en telde ongeveer zestig meter gevel, verdeeld over twee vleugels. De ingang werd gekenmerkt door een monumentale toren, die een tegenwicht vormde voor de uitgesproken horizontaliteit van het gebouw. 

Voor dit modernistische art-decogebouw creëerde de architect een harmonieus spel van eenvoudige volumes, dat hij combineerde met talrijke decoratieve details. Getuigen hiervan zijn onder meer het met goud versierde standbeeld van Sint-Michiel boven de ingang en de gebeeldhouwde fries over de kunsten, wetenschappen en ambachten op de zijgevels.

Aan de achterzijde waren de vleugels van het gebouw met elkaar verbonden door een pergola, die een binnentuin afbakende.
De tuin werd aangelegd door landschapsarchitect Jules Buyssens, die verantwoordelijk was voor de groendienst van de Stad Brussel.

Het sobere en elegante Paleis van de Stad Brussel was tijdens het evenement een waar "architectonisch succes".

De presentatie van de dienst Architectuur

Het bureau onder leiding van François Malfait stelde zijn realisaties tentoon in één van de 24 stands die de vleugels van het paviljoen vulden. Tot de plannen die in de kijker werden gezet, behoorden onder meer die van de begraafplaats van Laken, de fontein in de binnentuin van het Paleis, de École Moyenne A (het huidige Atheneum Robert Catteau), het Koninklijk Parktheater en de Waux-Hall.

Er waren ook maquettes te zien van de nieuwe ingang van de begraafplaats van Laken en de uitbreiding van de grafgalerijen.

Project voor een school en zwembad
Detail van de duikplank en de klok ©  ASB NPP S013

Wittouckstraat, 1020 Laken
1936 I Niet gerealiseerd
Thema: Art-decogebouw

Kort na de aanleg van de Wittouckstraat in 1915 gaf de gemeente Laken architect Henri Jacobs de opdracht om een groot gemeentelijk schoolcomplex voor jongens te ontwerpen. In 1918 leverde deze specialist in schoolarchitectuur een gedetailleerd voorontwerp af, met eclectische gebouwen rond twee speelplaatsen, inclusief een turnzaal en een zwembad.

Nadat Laken in 1921 bij Brussel werd gevoegd, werd door dezelfde architect een verkleinde versie voorgesteld, ditmaal in art-decostijl. Dit ontwerp werd echter als disproportioneel beschouwd gezien de lokale demografische situatie en werd dan ook afgewezen.

In 1936 kreeg François Malfait de opdracht om de plannen voor een lagere school op deze locatie te tekenen. De architect stelde een modernistisch gebouw voor met dynamische en horizontale lijnen, een schoolzwembad en zelfs een schuilkelder. De kleurenplannen tonen zijn originaliteit en, zoals altijd, zijn oog voor detail. De gebruikte materialen zijn voornamelijk baksteen, blauwe hardsteen, geglazuurd keramiek en metalen schrijnwerk. Door de oorlog wordt het dossier echter opnieuw uitgesteld.

Op deze plek zal in 1953 de Nederlandstalige basisschool Louis Wittouck worden gebouwd naar een ontwerp van architect Maxime Brunfaut.

Grafgalerijen en begraafplaats van Laken
Esplanade van de uitbreiding van de grafgalerijen © urban.brussels

Onze-Lieve-Vrouwvoorplein, 1020 Laken
1933-1935 I Beschermd sinds 14 januari 1999
Thema: Art-decogebouw

De begraafplaats van Laken omvat een groot complex van grafgalerijen, waarop zich bovengronds herdenkingsmonumenten bevinden.

Het complex werd in verschillende fasen gebouwd en tussen 1933 en 1935 voltooid door François Malfait. De architect ontwierp drie parallelle ondergrondse galerijen in gewapend beton - het belangrijkste bouwmateriaal in het interbellum - die met elkaar verbonden zijn door een vierde galerij met een gebogen tracé. Aan de uiteinden daarvan leiden twee trappen naar een monumentale, halfronde zuilengalerij met strakke lijnen.

In deze galerij van blauwe hardsteen bevinden zich grafstenen en enkele monumenten met de namen van de ondergronds begraven overledenen.

François Malfait voorzag de begraafplaats ook van een nieuwe ingang aan de kant van het voorplein, bestaande uit een monumentale poort en twee gebouwen voor administratieve ruimtes en openbare toiletten. Oorspronkelijk omvatte het project ook een bovengrondse grafgalerij en een rotonde aan de kant van de Grote Laan.

Een innovatieve aanpak

Het initiatief voor de eerste grafgalerij in België en Noord-Europa kwam van Émile Bockstael (1838-1920), toenmalig schepen van Openbare Werken en ingenieur van opleiding. De galerij werd in 1878 ingewijd op de begraafplaats van Laken en is waarschijnlijk geïnspireerd op het Campo Santo in Pisa uit de 13de eeuw, maar onderscheidt zich daarvan door de ondergrondse constructie.

De grafgalerijen van Laken werden al snel een voorbeeld voor andere gemeentelijke begraafplaatsen. Deze nieuwe vorm van begraven bood namelijk aanzienlijke voordelen, met name op het gebied van hygiëne en ruimtebesparing.

Voormalige Handelsbeurs
Huidig zicht vanuit de beurszaal naar de loopbrug met glasdallen, ontworpen door François Malfait © CHE 

Beursplein, 1000 Brussel 
1924-1932 I Beschermd sinds 19 november 1986
Thema: Art-decorenovatie

Naast nieuwbouwprojecten blinkt François Malfait ook uit in verbouwingen, soms historiserend, soms radicaal modern. Telkens weer voldoet hij aan een nauwkeurig en veeleisend programma.

In de jaren 1920 kende de beurshandel een groeiend succes. De plannen die de architect voor de Handelsbeurs ontwierp, beantwoordden aan de behoeften van het steeds talrijker wordende aantal beursmakelaars en aan de nieuwe communicatietechnieken zoals de telegraaf en de telefoon.

Onder het hele gebouw werd een kelderverdieping ingericht, op de eerste verdieping werden brede loopbruggen aangelegd en
achter de bestaande attiekmuren werd op subtiele en discrete wijze een tweede verdieping gebouwd. Liften, nieuwe trappenhuizen en twee roltrappen zorgen voor een vlotte verbinding tussen de verschillende verdiepingen.

De stempel die François Malfait op het gebouw heeft gedrukt, is een mix van classicisme, voor de delen die zichtbaar zijn voor het publiek, en resoluut hedendaagse ingrepen op het vlak van vormen en materialen, zoals de ruimtes met segmentbalken in de kantoren op de tweede verdieping en het veelvuldige gebruik van glasdallen.

Koninklijk Parktheater
Kleurenontwerp voor de voorgevel met zijn nieuwe afgeronde aanbouwen en de Art Deco-portiek met glazen ingang © ASB NPP L3 

Wetstraat 3, 1000 Brussel 
1933 I Beschermd sinds 19 mei 1994   
Thema: Art-decorenovatie

Het Koninklijk Parktheater werd in 1782 gebouwd onder de naam Petit Théâtre, naar een ontwerp van architect Louis Montoyer, en heeft sindsdien talrijke verbouwingen en verfraaiingen ondergaan.

François Malfait ontwierp de meest ingrijpende verbouwing, die in 1933 werd uitgevoerd. De zaal werd uitgebreid tot aan de oude buitenmuren om de capaciteit te vergroten tot 740 plaatsen, en het theater kreeg een grote inkomhal met een brede portiek, waar bezoekers die met de auto komen beschut tegen weer en wind kunnen uitstappen.

Deze werkzaamheden, die neigen naar een gedeeltelijke reconstructie, werden snel uitgevoerd door het gebruik van gewapend beton in de zaal en haar achterliggende galerij, voor de eretrappen in art deco bekleed met rood marmer, en voor de reeks noodtrappen aan de buitenkant.

François Malfait was eerder naar Parijs gereisd om de modernste theaters van die tijd te ontdekken. De nieuwe ronde aanbouwen zouden dan ook geïnspireerd kunnen zijn door het Théâtre des Champs-Elysées (architect Auguste Perret).

Binnen blijft François Malfait trouw aan een klassieke stijl. Hij hergebruikt de kariatiden uit 1860 en creëert een nieuw decor in Lodewijk XVI-stijl, in groen en goud, trouw aan de traditie van de theaters uit de 18de eeuw.

Houtmarktsquare
In 1915 getekend project voor de inrichting van het plein, 2e variant © ASB NPP H1

Houtmarkt, 1000 Brussel
1915 en 1921-1922 I Wordt momenteel opgenomen op de bewaarlijst
Thema: Stedenbouw

De Houtmarktsquare is het resultaat van stedenbouwkundige veranderingen die in 1903 werden doorgevoerd met het oog op de aanleg van de spoorwegverbinding Noord-Zuid. In deze groene ruimte, die bedoeld was om de omgeving van het toekomstige centraal station te verfraaien, staat het beeldhouwwerk De Rijpheid van Victor Rousseau. 

Na de presentatie van een schaalmodel van het werk in de salon van de kunstkring "Pour l'Art" gaf Stad Brussel de kunstenaar in 1913 de opdracht om een monumentaal exemplaar in marmer te maken, waarrond François Malfait het plein ontwierp.

Het ontwerp, dat in 1915 werd bedacht, werd door de Eerste Wereldoorlog pas in 1922 uitgevoerd. Het is het resultaat van een nauwe samenwerking tussen de architect, de kunstenaar en de landschapsarchitect Jules Buyssens.

Het plein heeft de vorm van een driehoek met afgeronde hoeken. In de hoek van het hoogstgelegen deel leiden twee trappen naar het beeldhouwwerk, dat zich aftekent tegen een achtergrond met planten, die werden geplaatst op vraag van Rousseau. Oorspronkelijk werd de ruimte gekenmerkt door paden in dolomiet, grasvelden en drie cirkelvormige bloemperken. 

Het geheel was ook voorzien van een balustrade in blauwe hardsteen. Voor het ontwerp ervan gebruikte Malfait een vlechtmotief dat terug te vinden is op de neoklassieke gebouwen rond het Koningsplein en op sommige eclectische gebouwen die het plein omgeven. Met het gebruik van deze historische verwijzing versterkt de architect de stedelijke eenheid door de boven- en benedenstad op subtiele wijze met elkaar te verbinden.

Baron Horta

François Malfait is ook verantwoordelijk voor de herinrichting van de Baron Hortastraat, vlak bij de Houtmarktsquare. Voor deze andere verbindingsas tussen de boven- en benedenstad ontwierp de architect tussen 1921 en 1923 een monumentale trap in neoklassieke stijl, waarin hij een groene ruimte integreerde met de fontein "Naiaden" van Jacques Marin. 

Vlechtmotief

Malfait gebruikte het vlechtmotief van de balustrade van de Houtmarkt nog verschillende keren. We vinden het terug in gemoderniseerde versies in het Koninklijk Parktheater en in de Waux-Hall.

Waux-Hall (of Vaux Hall)
Het orkestpaviljoen rond 1930 © ASB CI W 04089

Warandepark
1913 I Beschermd sinds 19 mei 1994
Thema: Historische bouwstijl

De Waux-Hall in Brussel is geïnspireerd op de Vauxhalls Gardens in Londen, siertuinen waar bals en openluchtconcerten werden
georganiseerd. Het werd in 1782 door de gebroeders Bultos gebouwd in het Warandepark naar een ontwerp van architect Louis Montoyer en bestaat uit een theaterzaal, een café-restaurant en winkels.

Aan het begin van de 20ste eeuw, na talrijke veranderingen aan de site, werd alleen het deel zonder bebouwing Waux-Hall genoemd.

Na een eerste ontwerp van de architecten Petain en Hamesse, dat in 1910 werd afgewezen, schakelde de stad in 1913 architect François Malfait in om de plek te ontwerpen. Geïnspireerd door landschapsarchitectuur en meer in het bijzonder door de kunst van het hekwerk, die in Versailles tot bloei kwam, stelde hij een origineel geheel voor.

Een galerij leidt wandelaars van de Cercle Gaulois, achter het Koninklijk Parktheater, naar een met bomen omzoomde dansvloer
en een paviljoen voor het orkest, allemaal gemaakt in latwerk.

De hoefijzervormige galerij wordt in het midden bekroond door een koepel.

Vazen sieren de attiek die de gebouwen bekroont. De nissen van de verschillende prieeltjes waren vroeger versierd met beelden,
die vandaag echter verdwenen zijn.

De Waux-Hall werd pas in het begin van de jaren twintig geopend vanwege de Eerste Wereldoorlog. Door de populariteit van dancings werd hij al snel verwaarloosd, waardoor de dansvloer er verlaten bijlag. Pas in 2016 werd het complex na een grondige restauratie weer opengesteld voor het publiek tijdens "Vaux Hall Summer".

Vind alle culturele evenementen van het Brussels Gewest op visit.brussels
Geef uw evenementen meer zichtbaarheid door ze te registreren op www.extranet.brussels